جديداً فهميدم، آدما، وقتي عصباني هستن، مي‌تونن به طور باورنکردني‌اي رُک بشن، و زهرآگين‌ترين حرف‌هايي رو که هميشه تو خودشون نگه داشته بودن، به زبون بيارن.

حرفايي که مث مته قلب آدمو سوراخ مي‌کنه، چون حقيقت داره...

آدما وقتي که عصباني هستن، خود حقيقي شون ميشن و به‌طرزبي رحمانه‌اي صادقن..

اين حرفا، حرفاييه که هرگز در حالت عادي نميتونن بهت بگن يا پنهانش ميکنن...

کلن لحظه ويران کننده ايه، لحظه عصبانيت آدما!

پی نوشت:امشب خیلی عصبانی بودم...حال خوشی نداشتم...