سلام

چند وقتی هست که توی نخ نجوم و ستاره شناسی و کواکب رفتم.

قضیه از اونجایی شروع شد که فهمیدم در شرکت صاایران دارند این درس را واسه خانوما آموزش میدن و  بعداً ما را معرفی میکنن به آموزش و پرورش....منم با کله رفتم هر چقدر که بیشتر در این مورد تحقیقات میکنم میبینم که نجوم یه ربط خیلی زیادی به خداشناسی داره....

در میان آسمان ایستاده ام


تا سحر بر بام عرش ایستاده ام

هستند مال من

ستاره ها

ماه

آسمان

و هر چه هست مال من است

دارم سوال های بیشمار از آسمان

از ماه و ستاره و سیاره و کهکشان

اگر آسمان گرد است، پس آن هشت تایی بعدش کجاست؟

با وجود هزاران ستاره، پس چرا تیره و تار رنگ فضاست؟

بگذریم از این سوال های بی جواب

که این سوال های بی جواب کار خداست

هر شب از جنوب، مشتری بر بام خانه ام پیداست

زهره و عطارد، گهگاهی خودنمایی می کند

ماه من در در این میان زیباتر از عرش الله است

خوشه ی پروین ،مال من است

چون در فالم، صور ثور، مال من است

دب ها که دیگر زیباییشان درعرش بی نظیر است

در بین آن ها اژدها دلگیر است

آسمان من زیباترین کار خداست

پیدا درمیان آن ها جای دستان خداست...


تــــــــــــازه ما یه شب رصدی هم توی کویر داریم که یقین دارم خیلی خوش میگذره و کلی چیز یاد میگیریم...


پی نوشت:آدم هرچی بیشتر با اجزای هستی سر و کله میزنه بیشتر خدا رو حس میکنه...خداشناسی که با معرفت و تلاش خود انسان باشه خیلی ارزشمند تر از خداشناسی همراه با تعصبه...